Met Hart, tog?

Zuiderweg 2
1464 GA Westbeemster
http://http://www.hartogzorg.nl
7
vrienden
3
reviews
2140
pluimen
vriend worden
meer informatie
review plaatsen
neem contact op
Zorgboerderij “Met Hart, tog?” is een agrarisch zorgbedrijf met koeien en schapen. We bieden dagbesteding aan voor mensen die hier behoefte aan hebben. Een ieder die hiervoor in aanmerking komt en de boerderij een fijne plek vindt kan bij ons terecht. Samen gaan we dan proberen er iets moois van te maken
review
Beste mensen van Hartog, ik wilde even vertellen dat ik met plezier bij jullie gewerkt heb. Dit is het meisje met de overall en laarzen, die ik toen gekregen heb. Niet te vergeten de Bomberjack. -- Tamara Jonker
11-07-2017
Onze Gator, met aangepaste bak. Hiermee kunnen we gemakkelijk naar land.
27-07-2014
Je eigen lekker uitleven op een tandemasser.
27-07-2014
Niet alleen de boerderij is een avontuur, ook de natuur draagt zijn steentje bij.
27-07-2014
Voorjaar
27-07-2014
Een zomerse dag
26-07-2014
review
Het werken op een zorgboerderij. (Ervaringen van een hulpboerin) Het is nu twee en half jaar terug, ik weet het nog als de dag van gisteren, kennismaken bij Jan en Mariët. Een grote boerderij met vooral veel koeien. Ik zie mezelf nog staan, mijn God wat moet ik met al die beesten. Groot en imposant, nee dan toch maar de tuin, daar was ik mee op gegroeid. Mijn vader was tuinman, dus dat leek me het meest voor de hand liggend. We spraken af om proef te draaien, Eén dag in de week, om te beginnen. En ik, ik was al snel verkocht. Jan nam me mee naar de loopstal om koeien te scheren, en in één keer was mijn angst voorbij. Ik lag mijn arm om hun nek en de tondeuse deed zijn werk. Wauw wat een ervaring. Ik moet eerlijk toegeven dat ik in deze jaren de tuin bijna niet in geweest ben. Het contact met de beesten, en dat zijn er veel hier, werd mijn ding. Ik groeide in het verzorgen van de kippen, cavia’s, konijnen, poezen en natuurlijk onze alles eters, de varkens. En onze vriend Brat (pony). Maar het mooiste komt nog, Jan en Mariët hebben ongeveer 125 schapen en lammeren die hun aandacht nodig hebben. In de winter lopen ze buiten op het land. Ondanks mijn angst om naar buiten te gaan en alleen te lopen, moesten we ze toch voeren. Dus daar ging ik, stukje voor stukje, met mijn emmertje biks en tarwe. Mariët ging mee maar stond ook vaak aan de zijkant als ik aan het voeren was. De schapen werden tammer, aten uit mijn hand, en ik werd sterker. Mijn hoofd werd rustiger en ik voelde me in mijn element om lekker buiten te zijn. De rust van het land, het uitzicht op de dijk en het koude weer van de winter. Ik leerde al snel om met mijn collega hulpboeren om te gaan. We zijn een heel hechte groep geworden. Iedereen doet wat hij kan, er is geen wrijving onderling. Ik kwam hier als een bang vogeltje, timide en gedrogeerd door de medicijnen. Ik woonde in die tijd in een groep met 6 andere mensen dus mijn wereldje was klein, beschermd en zonder enige vorm van privacy. Ik vond mijn geluk op de boerderij, dit had 20 jaar eerder moeten bestaan, dan was mijn leven heel anders gelopen. Ik was ongelukkig met waar ik woonde, in die omgeving wilde ik geen 80 worden, ik knokte om hieruit vandaan te komen en het lukte. Sinds twee en een half jaar woon ik zelfstandig, wel onder RIBW maar toch mijn eigen plekje. Ik leer op de boerderij dat ik boos, verdrietig, angstig en soms lamgeslagen toch mezelf mag zijn. Deze elementen horen bij mij, maar het meest overheerst mijn vrolijkheid, mijn liefde voor de beesten. Ik heb geen makkelijk verleden achter de rug en ook vorig jaar was een jaar om snel te vergeten. Af en toe ontkom ik er niet aan, dan moet ik even voor korte of langere tijd op genomen worden. Zelfs toen ging ik nog naar de boerderij. Je leven begint pas echt als je gewaardeerd wordt,als de mensen met wie je samen werkt je kwaliteiten zien. Het werken op de boerderij brengt je ook bij het echte leven. Je hebt te maken met leven en dood, ziek en zeer. En dan wil ik helpen, verzorgen waar ik kan. De geboorte van een stiertje, de dood van een lam, het vangen van een haas door onze hond Storm en het verdwijnen van jonge konijntjes. Iedere dag is anders. Was ik maar boerin geworden, het zou mij passen. Hard werken en genieten van de natuur. In het voorjaar is het leuk, dan komt de lammerentijd eraan. Prachtig om te mogen helpen en om zelf zo een klein lammetje op de wereld te brengen. Ik groei, groei van de verhalen van Jan en het zorgzame van Mariët. Twee en een half jaar terug had ik niet gedacht dat ik nu zou schrijven over een periode die mij zo goed doet dat ik zelfs op vakantie ben geweest, met een rugzak op samen met een vriendin rond het IJsselmeer gewandeld. Daar heb je volgens mij energie en kracht voor nodig, maar vooral doorzettingsvermogen. Voor iedereen die op zoek is naar een plek voor dagbesteding, denk er eens over na om op een zorgboerderij te gaan werken. Het doet zoveel met je, dat je er misschien wel uren over kan praten, of zoals ik uren over kan schrijven. En als je er al werkt hoop ik dat je net zoveel geniet als ik. Sonja Boekhoff Hulpboerin -- Sonja
26-07-2014
Met Hart, tog?
01-06-2013
Een dag mee oip de boerderij.
27-11-2016
Of gewoon lekker fikkie stoken
27-07-2014
Herfst
27-07-2014
review
Beemster 18-02-2010 Het werken op een zorgboerderij (deel2) Daar ben ik weer maar dit keer met een vervolg van mijn eerste deel. Ja, soms moet het werk verdeeld worden en dan heb je een periode dat je even niet weet je moet, maar goed het schrijven over onze boerderij geeft rust en een tijdje de tijd voor jezelf. Soms moet dat ook, dan is je leven ineens zo verwarrend dat je alleen nog maar kan huilen en overleven en de boerderij geeft me die ruimte Het is veranderd hier, we hadden altijd een stal vol met koeien die hun aandacht nodig hadden maar inmiddels zijn we gekrompen met het vee. Een deel van de stal is nu voor de koeien en de andere kant is verbouwd met allemaal nieuwe hokken voor het kleinvee. Toen ik hier begon liepen er 150 koeien rond dus echt een drukte, nu zijn het er nog ongeveer 60. Het is allemaal jongvee, we beginnen met het kalfje van een paar weekjes jong en ze gaan pas weg als ze groot en drachtig zijn dan zijn ze zo’n beetje 2 jaartjes oud. Nu is het winter en het vee staat op stal, een gezellige tijd als ‘s morgens het stro gestrooid moet worden. Als ze dan rustig zijn en voer hebben gehad staan ze met z’n allen gezellig te eten en te herkauwen. Met de damp van de kou uit hun neusgaten vandaan is het een prachtig gezicht. Ik knap er altijd van op als ik een rondje stal maak om de koeien hun lievelingshapje te geven. Lekkere koeken waar ze gulzig van eten en waarmee je ze lekker tam kan maken. Dat tam maken is belangrijk, vooral handig om ze rustig te kunnen vastzetten als ze geschoren moeten worden of als er een tochtig is en geïnsemineerd moet worden. Dat scheren is een prachtige klus, je doet je arm om de koe heen en dan die tondeuse waar ze anders zo vreselijk van kunnen schrikken kun je met een tamme koe er een rustgevend werkje van maken. Met nog 150 koeien liet Jan ze scheren maar dit jaar hebben we het zelf gedaan. Het was een mooie klus. We hebben dit jaar een echte winter en zijn met z’n allen verwend met een warme jas en heerlijke truien. We zijn dus herkenbaar, lopen allemaal in dezelfde kleding en dat geeft een soort van verbroedering onder elkaar. Toch is hier wel het e.e.a. veranderd, de groep waar ik het de vorige keer over had gaat zomaar ineens uit elkaar. Er vallen 5 vaste mensen weg wat het wel een beetje vreemd maakt. Wennen aan een nieuwe situatie is niet mijn sterkste kant. Maar wie weet en ik hoop het natuurlijk dat de sfeer in de nieuwe groep net zo goed blijft als nu. En dan over het kleinvee, de stal heeft 2 vliegende eenden en vier lopende, aparte beesten waar ik persoonlijk niet al teveel mee heb maar het is grappig om ze nu binnen te voeren en als ze strakjes in het voorjaar de sloot opzoeken om te zwemmen weten ze dat ze hier horen en terugkomen naar hun voerplek. Verder zijn er 2 drachtige pony’s die luisteren naar de namen Jubel en Monica dat wordt dus ook nieuw als we straks veulentjes hebben rond lopen. Voor de cavia’s en konijnen zijn 2 grote rennen gebouwd waar ze rustig kunnen paren en hun jongen groot kunnen brengen totdat er onverwachts een paar poezen aan komen lopen die 2 jonge cavia’s hebben doodgebeten. Maar Jan en Mariët kennende kwam ook hier een oplossing voor, een groot hek over de ren en de beestjes zijn weer veilig. Iets heel nieuws op onze boerderij zijn onze witte vredesduiven met jong. Altijd mooi toch? En dan nu maar hopen dat het gauw voorjaar wordt, over een weekje gaan de schapen naar binnen en moeten geschoren worden. En dan maar weer hopen op een mooie lammerentijd, datgeen waar nu zo’n hoop om te doen valt vanwege Q koorts problemen. Dus maar hopen dat het op ons bedrijf een beetje meevalt want ik wil natuurlijk wel helpen om de lammetjes op de wereld te zetten. Het is lekker om van je af te schrijven als je lichaam weer vol zit met medicijnen. Als je hoofd licht en je ledematen slap worden van de rustgevers. Maar goed ik had het hiervoor al over overleven en dat doe ik nu ook. Niet opgenomen worden maar een beetje voor mezelf zorgen en dan naar de boerderij waar lieve en rustige mensen zijn die er ook ECHT voor je zijn. Dan kan je weer een paar dagen verder met een goed gevoel in je lijf omdat je toch geweest bent en heb kunnen genieten van alles wat de boerderij te bieden heeft. Nog een leuke bijkomstigheid, onze kantine wordt vergroot wat een hoop werk met zich meebrengt. We krijgen een keuken een apart toilet voor dames en een ruimte om te hobbyen. Het is leuk om te vertellen hoe divers en uitgebreid de boerderij is eigenlijk zou ik hier de hele week wel willen vertoeven maar door alle regeltjes en wetgevingen mag ik maar 2 dagen in de week komen, wat kan de wereld toch vreemd met mensen omgaan die deze zinvolle dagbesteding nodig hebben. Ik hoop dat veel mensen mijn verhaal volgen en denken: Ja, dit is wat voor mij- gezelligheid-werk en ontspanning van alle moeite in je leven. Dus kom vooral lekker langs want Zuiderweg 2 in de Beemster is een plek waar iedereen zijn of haar plekje krijgt,. Tot de volgende keer, Sonja -- Sonja
27-07-2014
Winter
27-07-2014
Jan en Mariët
26-07-2014
Met Hart, tog?
01-06-2013
 

Deel via Twitter Deel via Facebook post op LinkedIn